Azul to gra, która na pierwszy rzut oka zachwyca wykonaniem, ale niestety pod warstwą ładnych kafelków kryje się bardzo płytka i szybko nużąca rozgrywka. Mechanika opiera się niemal wyłącznie na wybieraniu i układaniu płytek według z góry narzuconego schematu, co po kilku partiach staje się przewidywalne i monotonne. Brakuje tu poczucia rozwoju, zmienności czy emocjonujących zwrotów akcji. Interakcja między graczami jest minimalna i sprowadza się głównie do podbierania sobie kafelków, co częściej wywołuje frustrację niż realną rywalizację. Decyzje rzadko dają satysfakcję strategiczną, często są oczywiste albo wymuszone przez sytuację na stole. Jeden błąd potrafi mocno ukarać punktowo, co sprawia, że gra bywa bardziej irytująca niż angażująca.