W końcu udało mi się zagrać w słynnego Azula. W tej grze jest coś bardzo przyjemnego, co wciąga i sprawia, że chce zagrać się jeszcze jedną partię. Mam jednak mały problem, a mianowicie myślę, że trafiłem na tę pozycję ciut za późno. Mimo, że bawię się przy niej naprawdę fajnie, wizualnie bardzo mi pasuje, a mechanika jest przyjemna, to chyba nie posiadam tak ciepłych uczuć w stosunku do Azula jak wielu innych graczy. Gdyby to była gra, która wprowadzałaby mnie w świat planszówek na pewno trafiłaby do moich ulubionych pozycji, tak jak ma to miejsce ze Splendorem, który był dla mnie jedną z pierwszych regularnie ogrywanych gier. O Azulu mogę powiedzieć, że jest to kawał fajnej planszówki, zwłaszcza dla mniej wtajemniczonych. Liczę na to, że inne wariacje Azula wciągną mnie bardziej.