Dolina żywiołów

Miałem obawy przed zagraniem w nią, wcześniej myślałem o niej na prezent na urodziny dla znajomej, ale odpuściłem i wybrałem coś innego. Okazja do zagrania nadążyła się na spotkaniu Klubu Gier Fantastycznych. W grze fabularnie wcielamy się w łowcę który tropi i wyłapuje różne istoty z legend i wierzeń. Co mogę powiedzieć ja tego klimatu w ogóle nie czuje, ale nie przeszkadza mi to w tym, żeby gra była dla mnie naprawdę dobra, ale o tym za chwilę. W pierwszej fazie nazwanej polowaniem dokładamy dwa razy więcej kart niż jest graczy, następnie układamy je w odpowiednich strefach tytułowych żywiołów, następnie każdy zgodnie z kolejnością kładzie swój znacznik na jednej z kart rezerwując ją, ostatni gracz kładzie od razu dwa znaczniki, pozostali gracze w odwrotnej kolejności kładą swój drugi znacznik i to jest to całe polowanie... Cała zabawa tkwi w kartach, już na etapie rezerwowania kart, bierzemy pod uwagę czy przyda nam się ona do budowy silniczka i solidnego punktowania, czy może zgarniamy ją komuś sprzed nosa, żeby nie zdobył na niej dużo punktów i sprzedamy ją sobie za dużą ilość kamieni. Bardzo mi się podoba operowanie walutą w tej grze, mamy kamienie o nominale 1,3,6, w swoich zasobach możemy mieć maksymalnie cztery kamienie w dowolnej kombinacji, jeśli przekroczymy limit odrzucamy jeden z posiadanych kamieni. Każdy żywioł ma określoną ilość kamieni jaką dostaniem za sprzedaż karty z tego żywiołu, dlatego niektóre karty będziemy sprzedawać, żeby mieć na zagranie innych kart. Ciekawy zabiegiem jest opłacenie zagrywanej karty np. karta kosztuje 8 a my mamy tylko dwa kamienie o nominale 6, czyli wydajemy łącznie wartość 12 i nie dostajemy z powrotem różnicy. Na początku mi się myliło i chciałem sięgać po resztę, bo w większości gier otrzymujemy różnicę w wydanych zasobach, a tutaj jest inaczej. Całkiem sprytne rozwiązanie. Kolejny ciekawym zabiegiem jest to, że ilość zagranych przed sobą kart stworzeń nie może być większa od liczby rozgrywanej rundy, czyli w drugiej rundzie możemy mieć przed sobą zagrane dwie karty stworzeń. Jeżeli uważamy, że przed sobą mamy za dużo stworzeń możemy, je wypuścić wtedy numer rundy określa ile kosztuje nas wypuszczenie jednego stworzenia. Zagrywane karty mają efekty trwałe, natychmiastowe, oraz aktywowane co rundę w fazie rozpatrywania. Gramy tak długo aż ktoś zdobędzie 60 punktów, wtedy rozgrywamy do końca daną rundę lub gramy do końca dziesiątej rundy, jeżeli nikt nie osiągnie 60 punktów. Mogę powiedzieć od siebie bardzo przyjemna gra, gdzie możemy ze swojego silniczka zbudować maszynę do solidnego punktowania, możliwości synergii między kartami jest całkiem sporo, negatywnej interakcji też mamy całkiem dużo jak na taki typ gry, możemy komuś kraść punkty, zabierać zagrane karty i jeszcze dostać za to punkty. Grę tłumaczy się dosłownie 10 minut, gra trwa mniej więcej 30-40 minut, a satysfakcja jest bardzo duża. Na duży plus grafiki na kartach, możliwość użycia kart na kilka sposobów, odpalanie combosów i dynamiczna rozgrywka. Na minus mała talia kart, przez którą szybko się przekopiemy, nie potrzebny zupełnie pionek nieskończoności stojący na środku planszy jako ozdoba, drewniany żeton pierwszego gracza po co? Lepiej było dać więcej kart, gra ma potencjał do większej ilości dodatków. Klimat i temat też jest na siłę, ale siłą tej gry jest rozgrywka, chętnie do niej zasiądę kolejny raz i zastanawiam się czy dobry prezent wybrałem dla znajomej, może trzeba było postawić na Dolinę Żywiołów, możliwe, że sam sobie ją kupię 80 zł to spoko cena. 7/10