Spacer po Burano

Spacer po Burano to rodzinna gra, w której gracze budują kolorowe kamienice, aby przyciągać turystów i mieszkańców wyspy. W swojej turze dobieramy i układamy (płacąc monetami) karty z fragmentami budynków, tworząc trzypiętrowe kamienice w odpowiednich kolorach. Następnie dopasowujemy do nich mieszkańców oraz turystów, którzy punktują za konkretne cechy, takie jak obecność określonych detali architektonicznych, zwierząt, roślin czy przechodniów. Gra polega więc na przemyślanym planowaniu układu budynków i takim dokładaniu kart, aby zdobyć jak najwięcej punktów na koniec rozgrywki. Gra się bardzo przyjemnie i wbrew pozorom trzeba tu trochę pokombinować, aby spełnić wszystkie warunki punktacji. Nie jest to wcale takie proste, bo trzeba zwracać uwagę na wiele elementów jednocześnie i planować z wyprzedzeniem, tak aby późniejsze dokładane karty kamienic pasowały do już ułożonych budynków. Jest jednak pewna doza losowości związana z dobieraniem kart kamienic, czasem potrzebujemy konkretnego koloru, który po prostu nie pojawia się na stole, a czas zaczyna uciekać. W takiej sytuacji trzeba zadowolić się zamiennikiem, co zwykle oznacza utratę potencjalnych punktów. Nie psuje to gry, ale potrafi pokrzyżować plany i wywołać lekką frustrację. Wykonanie gry jest naprawdę ładne, kolorowe ilustracje kamienic i postaci tworzą przyjemny klimat i zdecydowanie mogą się podobać. Podsumowując Spacer po Burano to przyjemna, estetyczna i wymagająca odrobiny planowania gra, która dobrze sprawdzi się zarówno w gronie rodzinnym, jak i w gronie graczy lubiących lekkie gry logiczne. Moja ocena to 7/10.