Spacer po Burano to bardzo prosta gra o charakterze rodzinnym w stylu sałatki punktowej. Nie znajdziemy tu dużych decyzji do podjęcia, ani urozmaiconych celów do realizacji. Tworząc swoje kamienice w siatce 3x5 będziemy oczywiście polować na takie karty, które pozwolą nam na zgarnięcie jak największej ilości punktów, ale tak naprawdę mam wrażenie, że przede wszystkim trzeba jak najszybciej zbudować 5 kamienic, by tym sposobem odciąć możliwość innym graczom na zdobycie większej ilości punktów, które tak naprawdę bardzo szybko uzyskujemy bez większego wysiłku, chyba, że nam karty nie podejdą w tej jak, by nie było losowej grze. Instrukcja jest napisana dobrze i pełna przydatnych przykładów. Jakość gry na dobrym poziomie (m.in. śliczne metalizowane tekturowe monety). Pudełko mogłoby być ciut mniejsze przy tej ilości komponentów lub dzielone na pół by zachować lepszy porządek w komponentach i kartach. Grę polecam do wykorzystania w bibliotekach i świetlicach szkolnych.

Gra przenosi graczy na kolorową wyspę Burano, gdzie wcielają się w budowniczych kamienic, starając się stworzyć najbardziej atrakcyjne budynki, które przyciągną zarówno turystów, jak i mieszkańców. Ilustracje nadają grze wyjątkowy, kolorowy klimat, oddający atmosferę Burano. Łatwe do przyswojenia, co sprawia, że gra jest dostępna dla młodszych graczy, a także na rodzinne spotkania czy imprezy. Choć może nie oferować głębokiej strategii, jej urok i klimat sprawiają, że jest to tytuł wart uwagi, szczególnie dla tych, którzy szukają relaksującej zabawy.