Ślimaki: Muszle w ogniu

Ten dodatek to absolutny sztos. Wprowadza nowe frakcje, bronie, kafle terenu oraz żeton zabójczego ciężaru, który w każdej rundzie niszczy fragment mapy, by na końcu wpaść do wody. Proste, a jakie klimatyczne. Dla mnie dwie największe zmiany to specjaliści oraz wiatr. Specjaliści naprawdę robią robotę: szturmowiec jest odporny na odepchnięcia, zwiadowczyni jest trudna do trafienia z dystansu, medyk może co rundę leczyć innego ślimaka stojącego na tym samym polu albo samego siebie. Z kolei wiatr potrafi nieźle namieszać – przy pudle może znieść pocisk prosto w rywala… albo boleśnie zawrócić go do nas. Co rundę wieje z innej strony, zależnie od rzutu kością, więc sytuacja na planszy cały czas się zmienia. Zagraliśmy pojedynek nowymi frakcjami: Rycerze mogą raz na rundę zagrać akcję bez wychodzenia z muszli, a Druidzi – przy niszczeniu kafla terenu – mogą zniszczyć również kafel sąsiadujący. Muszę przyznać, że rzadko korzystaliśmy z tych umiejętności frakcyjnych, pewnie przez brak ogrania, ale moduł specjalistów wszedł jak złoto. Dzięki nim gra jest wyraźnie bardziej strategiczna i daje poczucie większej liczby ciekawych decyzji do podjęcia. W samych Ślimakach akurat udało mi się wygrać. Były epickie momenty, jak zepchnięcie dwóch ślimaków do wody, były totalnie nietrafione akcje i spektakularne pudła. I właśnie za to kocham tę grę. Ona jest świetna taka, jaka jest — nie trzeba jej zmieniać, co najwyżej dokładać sensowne moduły, np. bardziej zróżnicowane mapy. Dodatek sprawia, że podstawka staje się jeszcze lepsza. Szczerze? Nie mam się do czego przyczepić Ślimaki: Muszle w ogniu to przykład dodatku, który robi dokładnie to, co powinien: rozwija grę bez psucia jej charakteru. Specjaliści wprowadzają więcej strategii i ciekawych decyzji, wiatr dodaje nieprzewidywalności i emocji, a nowe frakcje oraz moduły świetnie urozmaicają rozgrywkę. To nadal te same chaotyczne, epickie Ślimaki — tylko jeszcze lepsze. 10/10