Papierowe morze to niewielka, sprytna karcianka, która pozytywnie mnie zaskoczyła. Niepozorne pudełko, krótki czas rozgrywki i proste zasady skrywają całkiem sprytny system budowania kombinacji i zarządzania ryzykiem. W swojej turze dobieramy kartę albo z zakrytego stosu, albo jedną z odkrytych kart ze stosów odrzuconych. Następnie możemy (ale nie musimy) zagrać parę kart z ręki, jeśli tworzą odpowiedni zestaw. Takie zagranie pozwala aktywować specjalną akcję, np. dobrać dodatkowe karty czy podejrzeć wierzch talii. Na koniec tury odrzucamy jedną kartę. Sednem gry jest kompletowanie zestawów tego samego typu, które przynoszą punkty, im większy komplet, tym lepszy wynik. Niektóre karty mają dodatkowe właściwości, inne dają premie przy spełnieniu określonych warunków. Całość gry jest dynamiczna, oparta na prostym schemacie, ale z ciekawym elementem zarządzania ryzykiem i wyczucia odpowiedniego momentu na zakończenie rundy. Gra się przyjemnie, choć trzeba przyznać, że gra jest dość losowa, przez co do końca nigdy nie jesteśmy pewni czy uda nam się zebrać jakąś kombinację kart. Problematyczna jest również ikonografia, liczba symboli i ich umiejętności na początku potrafią lekko przytłoczyć, zwłaszcza nowych graczy. Pierwsze partie bywają więc bardziej instruktażowe niż płynne. Na szczęście po jednej czy dwóch rundach wszystko staje się jasne i gra nabiera tempa. Na plus zasługuje oprawa graficzna - ilustracje stylizowane na papierowe origami robią świetne wrażenie i wyróżniają tytuł na tle innych karcianek. Podsumowując Papierowe morze to sprytna, szybka i estetycznie wyróżniająca się karcianka, która sprawdzi się jako przerywnik pomiędzy cięższymi tytułami lub jako poręczna gra na wyjazd. Nie jest to gra przełomowa, ale daje satysfakcję i przyjemną rywalizację w krótkim czasie. Moja ocena to 7/10.