Pod prąd

Pod prąd to logiczna gra, w której gracze kierują stadami łososi próbujących dotrzeć w górę rzeki, aby złożyć tam ikrę. W swojej turze gracze poruszają swoimi łososiami po kolejnych kaflach rzeki, starając się omijać przeszkody oraz znaleźć jak najlepszą i najkrótszą drogę w górę. Gra kończy się, gdy ostatni łosoś dopłynie na tarło. Punkty przyznawane są na podstawie pozycji łososi graczy znajdujących się na końcowych kafelkach rzeki. Gra mnie pozytywnie zaskoczyła, bo nie sądziłem, że będzie aż tak przyjemna w odbiorze. Temat również jest bardzo nietypowy i praktycznie niespotykany w grach planszowych. Pomimo prostych zasad jest tu sporo myślenia nad tym jak najlepiej wykorzystać dostępne możliwości ruchu swoich ryb. Podoba mi się, że kafle rzeki są różnorodne i każdy z nich wprowadza inne utrudnienie w przemieszczaniu się łososi. Dzięki temu gra nie jest monotonna, bo praktycznie cały czas trzeba dostosowywać swoją strategię do aktualnej sytuacji na planszy. Ciekawym aspektem jest także to, że początkowe kafle rzeki są stopniowo usuwane. Wymusza to ciągłe przemieszczanie się do przodu, bo w przeciwnym razie łososie, które zostaną na tych polach, po prostu odpadną z gry. To sprawia, że nie można zbyt długo zwlekać i trzeba cały czas pilnować tempa rozgrywki. W grze pojawia się też negatywna interakcja, ponieważ gracze mogą się wzajemnie blokować. Na każdym kafelku może znajdować się tylko ograniczona liczba ryb, więc czasami gracze specjalnie mogą zajmować dany kafel, aby utrudnić ruch przeciwnikowi. Dobrze działa to szczególnie w większym gronie, gdzie na planszy robi się naprawdę ciasno. Dużym plusem jest także modularna plansza, którą układamy z różnych kafelków. Koryto rzeki za każdym razem wygląda inaczej, co zdecydowanie urozmaica rozgrywkę. Podsumowując Pod prąd to prosta, ale bardzo przyjemna gra, która potrafi pozytywnie zaskoczyć. Nie jest może szczególnie głęboka, ale daje sporo frajdy i dobrze sprawdza się jako przerywnik pomiędzy cięższymi tytułami. Moja ocena to 7/10.