Pamiętam, że przy okazji jakiejś dużej promocji Paper Tales przykuło moją uwagę. Ogólny opis gry + całkiem fajne pudełko. Ale potem jak zacząłem oglądać filmy, jakoś mój zapał osłabł. Aż zagrałem z kolegą, który nabył tę grę za śmieszne pieniądze i muszę przyznać, że grało się całkiem przyjemnie. To trochę gra czasu rzeczywistego, w której jednocześnie zagrywamy wcześniej wydraftowane karty jednostek, do swojego królestwa. Warunkiem jest możliwość zapłacenia ich kosztu. A następnie przystępujemy do bitwy, która polega na zsumowaniu siły. W kolejnych fazach budujemy nasze miasto etc. A na koniec punktujemy. Zgrabna, prosta, ale dość fajnie przemyślana karcianka

Najbardziej nihilistyczny kingdom builder, jaki można sobie wyobrazić. W Paper Tales wszystkie karty starzeją się i umierają, a my kombinujemy, jak na tym zarobić. Swoje królestwo budujemy z kart postaci wykładanych w dwóch rzędach po dwie karty. Dzięki bonusowi ze świątyni może to być trzy na dwa. To jest epickość w skali mikro. Dzięki tak rygorystycznej powściągliwości każda karta ma znaczenie, każda się liczy. Karty do Królestwa pozyskujemy w drafcie w sposób znany i ceniony. Wykorzystujemy ich umiejętności i zasady specjalne, żeby zmontować sobie jak najlepsze komba. Bardzo ważny jest tu mechanizm starzenia się i umierania kart. Sporo postaci pozwala czerpać z tego korzyści. Wojna w skali mikro polega na porównaniu siły kart z pierwszego rzędu plus modyfikatory i zgarnięciu punktów chwały. Łatwizna, chyba, że ma się słabe karty, bo poszło się w surowce. Dużo kart daje dostęp do surowców, za które stawiamy budynki, żeby mieć dodatkowe bonusy, ale i tak trzeba jak najszybciej postawić ulepszoną świątynię nawet za całe złoto, jak będzie trzeba, bo piąta karta w tableau, zmienia wszystko. Budynki można ulepszać i jest to fajne. Złoto zarabiamy w systemie stały przychód plus zdolności kart i zawsze jest go za mało, bo nim opłacamy wystawianie kart. W Paper Tales liczy się tu i teraz. Planować i knuć da się ledwie na turę do przodu, a jest ich wszystkiego całe cztery. Szybka i zwięzła ściąga na klasówkę z fikcyjnej historii.