Nibylandia to gra książkowa, która od pierwszej strony wciąga jak dobra przygodówka z dzieciństwa, tylko w wersji „jeszcze jeden rozdział i idę spać… dobra, jeszcze dwa”. Zamiast planszy i kart masz przed sobą ilustrowaną księgę, po której poruszasz się, podejmując decyzje, rozwiązując zagadki i stopniowo odkrywając, co tak naprawdę kryje się w tym świecie. Rozgrywka polega na czytaniu fragmentów historii i wykonywaniu przypisanych do nich zadań – czasem coś wybierasz, czasem coś zaznaczasz, czasem musisz się zatrzymać i pomyśleć. Nie ma tu presji czasu ani skomplikowanych zasad, wszystko jest bardzo intuicyjne i prowadzone krok po kroku, dzięki czemu gra się płynnie zarówno solo, jak i wspólnie z dzieckiem albo drugą osobą. Najbardziej lubię w Nibylandii to, że naprawdę czuć przygodę i odkrywanie – każda decyzja ma znaczenie, a historia potrafi zaskoczyć, zamiast prowadzić za rękę po jednej, oczywistej ścieżce. To jedna z tych gier, które idealnie pokazują, że planszówki nie zawsze muszą mieć planszę, a emocje i zaangażowanie mogą wynikać z samej opowieści. Dla mnie absolutny hit w kategorii gier książkowych i pozycja, do której chce się wracać

Podoba mi się, że Nibylandia opowiada alternatywną historię i że sami tworzymy jej dalszy ciąg. Fajnie też, że przygody się przeplatają, gdy gramy Hakiem ścigamy Piotrusia, gdy gramy Piotrusiem robimy psikusy Hakowi, po drodze oczywiście mamy też przygody z Wendy i Lili. Jak w chyba każdej grze książkowej losy bohaterów zależą od nas i od rzutów kośćmi. Jednak fabuła nie była porywająca, nie mieliśmy jakiś bardzo moralnych wyborów, nie czułam, że moje wybory są czymś ważnym. ~ Kasia

Słyszałam dużo dobrego o książkach pana Jonathan Green. Udało mi się nabyć ten tytuł i z początku byłam bardzo podekscytowana i wciągnięta w fabułę, jednak z każdą kolejną stroną mój entuzjazm opadał. Ciekawy alternatywny świat wpleciony w znaną opowieść jest całkiem sympatycznym połączeniem. Postacie są mało rozbudowane. Ich losy się przeplatają i to z jednej strony ciekawa opcja, bo widzimy ten sam aspekt z dwóch stron, a z drugiej strony czytamy trochę to samo, co już widzieliśmy. Oczywiście tym razem możemy podjąć inne kroki i zakończyć historię w inny sposób, jednak coś mi w tym nie pasuje.