Niezrównoważona psychicznie gra planszowa. Tuzin postaci, umiejki które się wykluczają a największym jej plusem jest... towarzystwo! Magiczni Atleci to synonim głupiej losowej gry. Można świetnie się bawić podczas rozgrywki, chociaż są momenty kiedy frustracja odbiera Ci fun z zabawy (plansza z efektem limbo - cofnij swoją postać o 4, kiedy wejdziesz na to pole) bo ile razy można robić to samo. Po kilku rozgrywkach nadal nie wiem, czy chce mieć to w swojej kolekcji.

Gra, która mi osobiście wywraca podejście do zabawy, przy tytule wyścigowym. Historia u mnie jest ciekawa. Najpierw hype przetoczył się przez świat, masa influencerów (ja widziałem ją przede wszystkim na Instagramie) zachwycała się nią i ograła porządnie i tylko śliniłem się do monitora, chcąc to ograć. Później ni stąd ni z owąd walnęła informacja, że Geekach Polska, czyli polski oddział tego wydawnictwa (Rzeszów) wydaje ten tytuł w Polsce (razem z drugim w komplecie), i w ciągu dosłownie kilku tygodni Magiczni Atleci wylądowali z Rzeszowa u mnie. Wtedy nastąpiła seria dwóch spotkań (raz na 2 pełne stoły!) i ogrywania tego tytułu. Koncept - rzuć kostką i idź tyle pól do przodu. Dodatkowe rzeczy - każda postać, którą biegniemy ma unikatową umiejkę. Wyścig składa się z czterech biegów, do których po drafcie bohaterów, zaczynamy wyznaczanie biegacza na każdy, osobny bieg. I lecimy! A te TOTALNIE asymetryczne i szalone umiejki wywracają zasady główne do góry nogami, tworząc często lawinę sytuacji, zazębiania się rzeczy i tak dużą dozę śmiechu i zabawy, że Magiczni Atleci to jest H I T i coś przy czym na pewno będzię się bawić cała masa osób. Familina gierka, dzieciaki to pokochają, a dużo dorosłych, o ile podejdą z przymrużeniem oka, może odnaleźć w tym tytule po prostu wesołą rozrywkę w gronie znajomych :)