Kemet: Krew i piach przenosi nas do starożytnego Egiptu i czujemy to już przez same elementy gry, budowane piramidy, figurki potworów czy symbole ankh. Nawet mechanicznie mamy tutaj poświęcanie wyznawców za punkty zwycięstwa i modlitwy. Klimat bez wątpienia jest i potęguje on pozytywne doznania z toczącej się rozgrywki. A ta jest dosyć dynamiczna, nawet przy dużej liczbie współgraczy, zmiany na planszy mogą następować z rundy na rundę, zwłaszcza dzięki mechanice teleportowania armii. W swojej turze robimy zazwyczaj tylko jedną akcję (zwłaszcza na początku) więc idzie to dosyć sprawnie. Jedyny taki poważniejszy minus jaki zauważyłem, dający się we znaki przy rozgrywce z nowymi graczami, to fakt nieznajomości płytek mocy i poświęcanie dużej ilości czasu gry na zaglądanie w karty pomocy, w celu zrozumienia co dany kafelek robi. Może na początku nie mamy zbyt dużego ich wyboru, ale trzeba wiedzieć w co iść, a poznanie kilkudziesięciu płytek trochę zajmuje. Nie da się tego obejść w żaden sposób, dla dobra gry trzeba poznać kafelki, granie w ciemno to żadna frajda. Tutaj więc mam pewne odczucia że doświadczeni gracze mają przewagę nad nowicjuszami, ale to area control, zawsze można wspólnie dojechać tego kto wygrywa 😉 ~ Mateusz