W Kano od 2 do 4 graczy rywalizuje o stworzenie własnego emakimono - tradycyjnego japońskiego malowanego zwoju. Aby ukończyć swoje dzieło, gracze umiejętnie układają kolorowe pojemniki z farbą, łącząc zarządzanie zasobami z przestrzennym planowaniem. Wspólna plansza stanowi źródło pigmentów potrzebnych do tworzenia kolejnych fragmentów obrazu.
W swojej turze artysta wykonuje przemyślane działania:
- Manipulowanie paletą - możesz zamienić miejscami dwa sąsiadujące pojemniki z farbą na planszy, przygotowując korzystniejszy układ.
- Zbieranie pigmentów - musisz zabrać co najmniej jeden pojemnik z farbą, ale możesz zebrać ich więcej, jeśli mają ten sam kolor i leżą obok siebie w jednym rzędzie lub kolumnie.
- Zasada grawitacji - umieszczając farby na swojej planszy, pojemniki zawsze spadają na najniższe wolne pole w danej kolumnie, dlatego odpowiednie planowanie układu ma kluczowe znaczenie.
- Limit „wysychającej farby” - jeśli po zakończeniu tury na Twojej planszy znajduje się więcej niż cztery widoczne pojemniki z farbą, nadmiar zostaje zastąpiony kafelkami chmur, które zajmują miejsce, ale nie przynoszą punktów.
Po ułożeniu odpowiedniego wzoru gracze zastępują pojemniki z farbą kafelkami dzieł sztuki i zdobywają punkty.
- Standardowe dzieła - im większy obraz, tym więcej punktów. Przykładowo dzieło zajmujące trzy pola jest warte 7 punktów.
- Osobiste arcydzieła - każdy gracz posiada tajne karty arcydzieł, których ukończenie przynosi aż 12 punktów.
- Wymagania Szoguna - wspólne karty celów „Czerwonych” i „Białych” zmieniają się w każdej rozgrywce, nagradzając graczy potrafiących dostosować swoje kompozycje do aktualnych wymagań.
Gra dobiega końca, gdy jeden z graczy całkowicie zapełni swoją planszę. Następnie następuje końcowe punktowanie, które wyłania Mistrza Artystów.
