Zagrana na Portalconie zupełnie mnie nie zachwyciła. To gra o pozbywaniu się kart z ręki, a następnie czterech kart zakrytych w naszym rzędzie. Trochę przypomina „Pana”, tylko że „na sterydach” – mamy tu karty specjalne, po których zagraniu możemy wykonać dodatkową akcję, np. zagrać kolejną kartę, podejrzeć jedną z zakrytych kart w swoim rzędzie albo podmienić ją z kartą na ręce. Niby sprytne, niby daje iluzję planowania i zarządzania kartami, ale na koniec i tak wszystko rozbija się o losowość. Gra jest prosta. Aż za bardzo. Już po pierwszej rozgrywce ma się wrażenie, że zobaczyło się wszystko, co ma do zaoferowania. Kolejne partie nie wnoszą żadnych emocji, napięcia ani satysfakcji z dobrych decyzji – bo… tych decyzji prawie tu nie ma. Zagrywasz kartę, bo możesz. Albo nie zagrywasz, bo nie możesz. I tyle. Tematyka? Owszem, ilustracje są sympatyczne, ale kompletnie oderwane od rozgrywki. Małpa mogłaby zostać zastąpiona dowolnym innym motywem i nic by się nie zmieniło. To nie jest gra o małpie – to gra o zagrywaniu liczb w odpowiedniej kolejności, ubrana w ładną okładkę. Najbardziej boli jednak to, że Wredna Małpa nie zostawia po sobie żadnych wspomnień. Po skończonej partii nikt nie mówi „zagrajmy jeszcze raz!”, nie ma śmiechu ani emocjonalnych zwrotów akcji. Jest raczej cisza i szybkie pytanie: „To co teraz?” 4/10