Szkarłatne Klucze to ósma w kolejności kampania do gry Arkham Horror: Gra karciana. Nie każdemu przypadnie do gustu. W zasadzie jest to połączenie gry paragrafowej z dotychczasową formułą AH. Jest tu mniej typowej grozy, a więcej niesamowitości. Klimat można porównać lekko do filmu "Indiana Jones i ostatnia krucjata" połączonego z "Archiwum X" albo jak twierdzą twórcy wprost do planszówki Eldritch Horror. Pomiędzy scenariuszami mamy sporą dowolność w przemieszczaniu się po mapie świata, a ogranicza nas czas i decyzje, które podjęliśmy w trakcie gry. Samych scenariuszy jest aż 10, nie wszystkie odkryjemy od razu, a czas w jakim dotrzemy do danego rozdziału ma znaczenie i modyfikuje setup. Dodatkowo istotną mechaniką są ukryci wrogowie, ciekawy motyw powracający w różnych scenariuszach. Pierwsze przejście może być mniej satysfakcjonujące ze względu na to, że nie wiadomo jaka jest optymalna ścieżka. Natomiast księga kampanii już na początku sugeruje nam kilka kierunków, w które można się udać, a krótkie akta dostępne do przeczytania w dowolnym momencie pozwalają ocenić czy dana droga nas interesuje. Wszystko to sprawia jednak, że grupom przyzwyczajonym do schematu: od scenariusza do scenariusza, które nie mają dużo czasu na spotkania może ta kampania nie przypaść do gustu. Jest tu sporo księgowości związanej z czytaniem i zapisywaniem różnych informacji. Wiedziałem na co się piszę i grając solo w wolnym tempie po prostu żyłem tą kampanią. Bywały wieczory, które spędziłem na czytaniu i podróżowaniu, ale traktowałem to jako rozgrywkę, bo to po prostu znaczna cześć tej kampanii. Choć sama historia nie jest tak dobra jak w innych kampaniach to fakt podróżowania po świecie, różnorodne scenariusze, starcia (bądź współpraca) z członkami Koterii dają klimat przygody. Poza tym do nadal AH, więc gra co najmniej dobra.

Kolejny dodatek do świetnej gry karcianej "Horror w Arkham gra karciana" daje nam ponownie wspaniałe odczucia z gry, wprowadzając w nową opowieść. Jak zwykle możemy grać w grę solo jak i do 4ech graczy. Moim zdaniem najlepiej gra się w dwie osoby. Oczywiście jak to jest w grach typu LCG, budujemy naszą talię do gry, żeby jak najsprawniej przejść scenariusz. Jak zwykle otrzymujemy dużo świetnego klimatu i przygodę, do której warto wracać, żeby przejść scenariusz na nowo innymi postaciami i dokonywać różnych wyborów. Ta mechanika powoduje niesamowitą regrywalność i niepowtarzalność tego tytułu. Polecam tę grę.