Dość prosta gra w licytowanie najpierw akcji i zarazem ilości otrzymanych w rundzie jednostek, które następnie - za pomocą wylitywoanej karty z rynku - możemy w mniejszej (rzadziej identycznej) ilości umieścić na jednym z kilku regionów. Te regiony są puntkowane z zasady 3 razy w grze (łącznie jest 9 rund, co 3 runda punktowane), i ilość oddziałów w odpowiednim momencie decyduje o tym, kto zdobywa ile punktów, włączając w to "nagrody pocieszenia", czyli mniejszą ilość punktów. Teoretycznie mamy sporo możliwości ustawiania i przestawiania swoich meepli na planszy, a nawet krzyżowania szyków przeciwnikom, w praktyce jest to jeden wielki chaos, i gra właściwie zależy w dużej mierze od tego, jak się potoczy układ wszystkich zagrywek - czyli np. w jakiej kolejności kto jakie meeple położy, przełoży, usunie (np. co z tego, że miałem super plan, by przełożyć meeple na tym polu, skoro gracz przede mną właśnie je usunął!) itd. Trudno tu planować, skoro nie wie się, jakie karty będą na rynku w kolejnej rundzie. W efekcie nierzadko szybkie, proste, bezpośrednie a może i chamskie zagrywki i tak wygrają z finezyjną strategią, bo w każdej chwili możemy zostać, nawet przypadkiem, zmieceni z dowolnego regionu na planszy, a tym samym stracić szansę na strategicznie wybraną punktację... Zagrać można, ale nie jestem fanem.

El Grande, czyli jak odświeżać klasyki! Bardzo fajnie wydana nowa wersja wielkiego i starego klasyka. Gra, która jest prosta, ale nie prostacka i fajnie wprowadza do mechanik takich jak kontrola obszarów, zagrywanie kart oraz do negatywnej interakcji. A tej jest sporo. W tej grze najważniejsze są punkty i ustawienie się odpowiednie na mapie. Różne obszary będą puntkowały inaczej, do tego mamy wieżę, tytułowego El Grande na koniu i króla. Naprawdę fajna i ładnie wydana gierka!

Żałuję, że dopiero teraz poznałam El Grande, ponieważ jest to świetna gra, która może połączyć przy jednym stole bardziej zaawansowanych graczy wraz z tymi początkującymi, którzy mieli już styczność z kilkoma nowoczesnymi planszówkami. Tytuł ma niby proste mechaniki, natomiast faza zagrywania kart siły oraz karty specjalne robią robotę w tej grze i dzięki nim rozgrywka nie jest zbyt banalna. Podoba mi się również negatywna interakcja, która potrafi namieszać na mapie, przez to trzeba obmyślać swoje plany na bieżąco. Szata graficzna może nie powala na łopatki i wolałabym ją bardziej ubogaconą, ale nie jest też tragiczna, przede wszystkim mapa jest czytelna. Tę grę chętnie będę zabierać do swojej rodziny lub wyciągać na stół na spotkaniach z casualowymi graczami.