Eksplodujące Kotki to przykład gry, która w praktyce nie oferuje niczego wartościowego poza chwilowym chaosem i losowością. Mechanika jest prosta do bólu: dobierasz karty, starasz się nie trafić na „eksplodującego kota” i używasz kilku akcji specjalnych, które w gruncie rzeczy niewiele zmieniają. Większość partii sprowadza się do szczęścia przy losowaniu kart. Karty są zabawne i grafika w stylu komiksowym nadaje rozgrywce trochę humoru. Niestety, to jedyna jej zaleta. Brak strategii, brak głębi, brak satysfakcjonującego planowania wszystko zależy od przypadku. Po kilku grach doświadczenie staje się monotonne, a interakcja między graczami ogranicza się do losowych efektów kart.