Eksplodujące Kotki to popularna odsłona imprezowej karcianki, która wyróżnia się specyficznym poczuciem humoru. Rozgrywka jest bardzo prosta: na zmianę dobieramy karty z talii, zagrywamy je, aktywujemy dostępne akcje na kartach i staramy się nie dociągnąć tytułowego eksplodującego kotka. Jeśli go dobierzemy i nie mamy karty rozbrajającej odpada¬my z gry. Zwycięża ostatni przy stole. Na papierze brzmi to jak szybka, dynamiczna i pełna napięcia zabawa. W praktyce jednak całość opiera się głównie na losowości. To, jakie karty trafią na naszą rękę oraz w jakiej kolejności pojawią się w talii, ma ogromne znaczenie. Oczywiście istnieją karty pozwalające podejrzeć stos, przetasować go czy wpłynąć na ruch przeciwnika, ale wpływ gracza nadal pozostaje ograniczony. Często decyduje zwykłe szczęście, a nie strategia gracza. Rozgrywka bywa też powtarzalna. Partie potrafią się wydłużać, zwłaszcza gdy przez dłuższy czas nikt nie dobierze kotka. Wtedy gra sprowadza się do serii podobnych zagrań i czekania na moment, w którym los wreszcie kogoś wyeliminuje. Napięcie, które powinno narastać, z czasem może zacząć nużyć. Nie jest to gra dla osób szukających głębi czy strategicznego wyzwania. Graficznie tytuł może się podobać, choć to bardzo specyficzna kreska, jednych zachwyci absurdalnym humorem, innych odrzuci. Ja jestem gdzieś pośrodku, ale sama oprawa nie była w stanie wynagrodzić wrażeń z rozgrywki. Podsumowując Eksplodujące Kotki to lekka, losowa karcianka, która nie trafiła w mój gust. Dla fanów prostych, imprezowych tytułów może być chwilową rozrywką, ale ja nie znalazłem w niej większej przyjemności z grania. Moja ocena to tylko 4/10.