Domino to klasyczna gra, w którą zagrywałem się w dzieciństwie. Rozgrywka jest bardzo prosta i polega na dokładaniu płytek o pasujących wartościach do już wyłożonych, starając się jak najszybciej pozbyć wszystkich swoich płytek z ręki. W przypadku braku możliwości dołożenia dobieramy nową płytkę z puli. Gra rozwija spostrzegawczość, uczy podstaw planowania oraz cierpliwości, jednak nie ma tu większej strategii ani głębi, a rozgrywka bywa dość powtarzalna oraz losowa. Dla mnie ten tytuł to przede wszystkim sentyment i wspomnienia z dzieciństwa, ale poza tym na dłuższą metę niewiele ma do zaoferowania. Podsumowując Domino to dobry tytuł do okazjonalnego grania z dziećmi, który uczy koncentracji i spokojnej rywalizacji, jednak dla bardziej doświadczonych graczy szybko okaże się zbyt prosta i schematyczna. Moja ocena to 4/10.

Domino to absolutny klasyk gier kafelkowych, który większość z nas zna od dzieciństwa. Zasady są banalnie proste: dobieramy i dokładamy kafelki tak, aby liczby pasowały, aż skończą się wszystkie lub nikt nie może ruchu wykonać. Ta prostota jest jednocześnie zaletą i wadą. Z plusów: Domino jest szybkie, łatwe do wytłumaczenia i wymaga minimalnego przygotowania. Można je zabrać wszędzie, nie potrzeba planszy ani dodatkowych komponentów. Z drugiej strony rozgrywka jest bardzo przewidywalna i niemal całkowicie oparta na szczęściu przy doborze kafelków.