Carcassonne to klasyk o budowaniu wspólnej mapy z dróg, miast i klasztorów, który świetnie sprawdza się jako pierwsze „poważniejsze” euro w kolekcji. Z każdą dokładaną płytką krajobraz rośnie i po kilku turach na stole leży już całkiem ładna, średniowieczna okolica.  W swoim ruchu dobierasz kafelek, dokładasz go do planszy tak, by pasowały wszystkie krawędzie, i decydujesz, czy postawić na nim meepla – na drodze, w mieście, w klasztorze albo na łące. Później, gdy dane miejsce zostanie ukończone, punktujesz i (zwykle) odzyskujesz swojego ludzika. Zasady są proste i szybko wchodzą w krew, ale rozmieszczenie meepli i „wpychanie się” innym w miasta daje sporo taktyki.  Lubię Carcassonne za to, że uczy planowania i kontroli ryzyka bez przytłaczania zasadami – to gra, do której łatwo posadzić osoby mało grające, a jednocześnie wciąż daje frajdę bardziej ogranym. Dobrze sprawdzi się u rodzin i par, które chcą spokojnej, taktycznej gry na wieczór. Może być jednak zbyt łagodna dla fanów ostrej, bardzo konfliktowej interakcji.