Brydż to zaawansowana gra karciana rozgrywana przez dwie drużyny po dwóch graczy, w której celem jest zdobywanie punktów poprzez wygrywanie lew. Przed rozpoczęciem rozgrywki gracze licytują, deklarując ile lew i w jakim kolorze atutowym są w stanie wygrać. Następnie partnerzy wspólnie starają się zrealizować swoją deklarację, a przeciwnicy próbują im to utrudnić. W trakcie gry gracze dokładają karty do wyłożonego koloru, a najwyższa karta w kolorze (lub atut) wygrywa lewę. Kluczowe znaczenie ma komunikacja pośrednia poprzez licytację oraz zapamiętywanie zagranych kart. Punkty przyznawane są za realizację kontraktu, a karane są nieudane deklaracje. Gra na pierwszy rzut oka jest nieco skomplikowana, jednak jak dla mnie jest po prostu przekombinowana od samej licytacji aż po końcowe punktowanie. Nie podoba mi się również to, że podczas partii jeden z graczy staje się „dziadkiem”, wykłada swoje karty odkryte na stół i do końca rozgrywki jest wyłączony z aktywnej gry, jedynie biernie obserwując działania swojego partnera, który zagrywa jego karty. Gra niestety nie oferuje nic co przyciągało by mnie na dłużej. Podsumowując Brydż to gra, która szczyci się poziomem złożoności i mianem „królewskiej gry”. Jednak nie czuję w niej tej szlachetności, a dla mnie najważniejsze są odczucia z rozgrywki i to, jak się przy niej bawię. Niestety brydż jest dla mnie nużącą i średnio angażującą grą, a szczególnie w dłuższej perspektywie rozgrywki. Moja ocena to tylko 5/10.