Bingo to gra, którą zna chyba każdy. Proste zasady, kartoniki z numerami, losowanie kulek i wykreślanie kolejnych pól. Kto pierwszy skreśli wszystkie liczby na swojej planszy - wygrywa. I to w zasadzie cała „mechanika”. Nie ma tu podejmowania decyzji, nie ma planowania, nie ma napięcia wynikającego z rywalizacji o konkretne akcje. Każdy siedzi nad swoją kartką i zaznacza wylosowany numer. Gra nie ćwiczy strategii, nie rozwija taktycznego myślenia, nie daje poczucia sprawczości. To czysta, stuprocentowa losowość, na którą nie mamy absolutnie żadnego wpływu. Możemy tylko patrzeć, czy szczęście akurat się do nas uśmiechnie. Z perspektywy dorosłego gracza trudno tu mówić o jakiejkolwiek głębi. Emocje sprowadzają się do czekania, aż wreszcie padnie ta jedna właściwa liczba. Jeśli los wskaże inną, to przeciwnicy są o krok bliżej zwycięstwa, a my możemy jedynie bezradnie obserwować rozwój wydarzeń. A jednak mam do Bingo pewien sentyment. Jako dziecko naprawdę lubiłem tę grę, było w tym coś ekscytującego, wspólne siedzenie przy stole, oczekiwanie na kolejne liczby. Dziś jednak został mi już tylko ten sentyment. Podsumowując Bingo mechanicznie nie oferuje nic poza losowaniem numerów i wykreślaniem ich na kartce. To gra, w której wynik zależy wyłącznie od przypadku, a rola gracza jest ograniczona do biernego uczestnictwa. Dla dzieci może być prostą, chwilową rozrywką, dla dorosłych to raczej ciekawostka z przeszłości niż pełnoprawne doświadczenie. Moja końcowa ocena to 4/10.