Tytuł diuka nie przyznaje się sam. Trzeba na niego zapracować w pocie drewna. Rycerze drewniani wędrują po modularnej planszy, osiedlając się w drewnianych wioskach, z których wyrosną drewniane miasta. Mogą też postawić drewnianą twierdzę, która oprze się każdemu drewnianemu ostrzu. Miejskich murów też drewniana furia nie skruszy. Za to z wiosek często zostają wióry. W nagrodę za udane osadnictwo lub grabież nasi dzielni wasale przynoszą wartościowe żetony, za które kupujemy sobie kolejne tytuły, pnąc się po szczeblach drabiny feudalnej i na resztę graczy patrząc z góry. Drewniane sioła płoną jak słoma, drewniany trup ściele się gęsto, tym przyjemniej im więcej graczy przy planszy.