Najlepszy z Azuli! Rozgrywka jest satysfakcjonująca - na tyle skomplikowana by można było pogłówkować, a zarazem na tyle łatwa by sprawnie wytłumaczyć nowym osobom. Osobiście jak mam grać w którą część azula to najczęściej wolę sięgnąć po letni pawilon. Mojemu mężowi (który nie przepada za graniem w gry) też przypadła do gustu i jeśli już musi w coś ze mną zagrać to jest to jedna z pozycji po którą sięgnie. Dodatkowym atutem jest to że oprawa graficzna jest bardzo ładna i miło się gra patrząc na coś ładnego.

Na początek nadmienię, że nie graliśmy w pozostałe Azule, więc nie mogę pokusić się na porównania 😉 nasza opinia dotyczy tylko i wyłącznie Letniego Pawilonu 😊 Po pierwsze bardzo ładnie wykonana gra. Piękne kolory, pięknie wyglądają na stole 👍 A bawienie się płytkami sprawia mi dziką przyjemność 😄 Po drugie zasady są banalnie proste, do wytłumaczenia w kilka minut, nawet tym bardziej opornym 😜 Po trzecie rozgrywka, jak to w abstraktach, wymaga kombinowania, ale nie przyprawia o ból głowy. Stopień trudności oceniam , oczywiście moim zdaniem 😉, ponad Novą Lunę i ciut słabszy od Calico. Nam najlepiej gra się na 2/3 osoby. Graliśmy również na 4, ale rozgrywka była ciut przydługa. Może to być wina dluuuuuuugo myślących współgraczy 😜 Mały minus przyznaję za instrukcję. Niby jasne i naprawdę proste zasady, ale zabrakło nam dokładniejszego opisu wykładania płytek. Nie byliśmy pewni czy posiadając np 6 płytek danego koloru możemy "wyłożyć się" kilkakrotnie, czy musimy użyć wszystko od razu (oczywiście jak mamy możliwość). Ot takie tam, niby nic, ale musiałam doszukać 😉 Gra Azul Letni Pawilon napewno zostaje w kolekcji 😍