Zazwyczaj nie lubię gier, w której jest ukryty zdrajca i trzeba wykryć kto nim jest. Jednak Słowołaki wyłamują się z tej grupy. Głównie dlatego, że nie trzeba w niej ściemniać i kręcić. Trochę można pograć, ale nie jest to takie trudne. Na początku gry, każde pytanie jest dość losowe i zahacza o dużo tematów, a gdy gracze mają już jakiś punkt zaczepienia, to można lekko odbić, mówiąc, że myśleliśmy o czymś innym. Do tego wygrana czy porażka nie ma zbytnio dla mnie znaczenia. Gra jest tak szybka i tak losowa, że zawsze można zagrać drugi raz. Nie jest to hit imprez, ale z fajnymi ludźmi można się dobrze bawić przy Słowołakach i moim zdaniem trudno jest wskazać prawdziwego wilkołaka, bo wydaje się, że każdy zadaje głupie pytania. Ocena po 3 partiach w 7 i 9 osób. Średni czas gry = 7 minut.