Uno jest prostą grą imprezową, która działa lepiej w większym składzie osobowym. Zadaniem każdego gracza jest pozbycie się wszystkich kart z ręki, kto to zrobi jako pierwszy dostaje punkty za wartość kart na ręce przeciwników. Gra kończy się gdy ktoś osiągnie limit 500 punktów. Sama mechanika gry polega na zagrywaniu kart do koloru lub do wartości karty, gdy gracz nie ma jak zagrać karty z ręki dobiera nową ze stosu i jeżeli ona pasuje do już wcześniej wyłożonej karty może od razu zagrać. W tali znajdziemy również karty specjalne umożliwiające zmianę koloru zagrywanych kart, zmianę kierunku rozgrywki, utratę tury przeciwnika czy też wymuszające dobranie kart przez przeciwnika. Rozgrywka jest krótka i szybka i tak jak wspomniałem wcześniej to typowa gra imprezowa, jako zwykły filler nie spełnia swojej funkcji z powodu zbyt banalnych zasad. Pomimo tego, że na pudełku jest napisane, że ta gra jest od dwóch graczy to niestety ta informacja jest na wyrost. Testowałem tą grę na dwie osoby, nie wszystkie karty działały jak należy oraz jedna rozgrywka trwała około czterech minut – jednym słowem było nadzwyczaj nudno. Podsumowując, ta gra idealnie nadaje się dla dużej grupy znajomych (nawet do dziesięciu osób) raczej nie ogranych planszówkowo na piątkowy luźny wieczór. Natomiast dla graczy Uno jest grą zbyt prostą nie wywołującą żadnych emocji, która po kilku partiach może się znudzić. Gra Uno wylatuje z mojej kolekcji z oceną 5,5/10