Ukończone w 50 godzin (na 3 postacie, na zasadach 1.0 bez house ruli). Historia bardzo fajna, jednak wymaga dużego poświęcenia i dobrej organizacji w ekipie do grania. Jeśli nie masz ekipy, która może się spotykać co tydzień i grać, trochę jak w klasycznego papierowego RPG'a to lepiej odpuścić. Robiłem 3 podejścia do tej gry 2 razy na dwie osoby i działało dobrze (zawaliły nasze kalendarze) i w 3 osoby czego osobiście się obawiałem, a grało się nam o dziwo bardzo dobrze. Instrukcja zapowiada walkę o przetrwanie oraz trudne wybory i moja ekipa się tego trzymała, ale niech każdy bawi się tak, aby czerpać przyjemność z gry. Historia spoko, różnych fabularnych wyborów jest na tyle dużo że nawet grając po roku drugi raz, nie nudziło nam się a jak się weźmie do tego inną postać to już w ogóle (każda postać odblokowuje inne wybory). Polecam grać z dodatkiem Echa Przeszłości oraz dedykowaną oficjalną aplikacją (TG companion), gdyż ustawianie, żetonów by odkryć wers sekretu bywa męczące.

Gra, która niesamowicie zelektryzowała graczy właściwie na całym świecie. Ja się wypowiem po przejściu tak mniej więcej 30% gry. Historia i cała ta otoczka fabularna - to jest mistrzostwo świata. Ełejkeni potrafią w takie rzeczy. To jest gęsta, cięższa i mroczna opowieść, osadzona w arturiańskich legendach w bardzo nieprzewidywalnym świecie. Niejednokrotnie coś mnie zaskakiwało w w trakcie czytania i to naprawdę kawał książki i uniwersum. Nie dziwi kompletnie rozwijanie tego :) Mechanicznie. Jest ok. Ja mam zawsze problem z grami, które niejako zmuszają do wprowadzenia home rules. Niby otwarty świat, a czasem robimy wyłącznie to co każe gra. Walka czasami do bólu irytowała, ale jednocześnie była spoko. Do tego czas rozgrywki na gracza - niekiedy to jest autentyccznie z 20+ minut grania na jedną osobę w turze... Totalnie tytuł dla 1-2 graczy nie więcej. Overall - dla takich historii w grach się żyje, ale mechanicznie liczę, że w duchowym spadkobiercy poprawią część rzeczy, bo zwyczajnie męczą.