Na papierze Spór o Bór to dwuosobowa karcianka, w której gracze na przemian wykładają karty, starając się zdobyć przewagę nad polanami. Mechanika opiera się na porównywaniu układów kart — trochę jak w uproszczonym pokerze — i choć brzmi to strategcznie, w praktyce gra szybko okazuje się nudna i monotonna. Jednym z największych problemów jest to, że zdecydowana większość rozgrywki sprowadza się do bezmyślnego dokładania kart i czekania aż komplet kart zostanie ułożony, by porównać siłę układów. Decyzje graczy często są płytkie i ograniczone, a losowość w dociąganiu kart potrafi niemal całkowicie zniweczyć taktyczne plany. Grafika i klimat leśnej rywalizacji wyglądają ładnie, ale ten estetyczny balonik szybko pęka przy pierwszym kontakcie z rozgrywką. Ilustracje Piotra Sokołowskiego co prawda robią wizualne wrażenie, ale nie rekompensują braku głębszej mechaniki, emocji ani interakcji między graczami. Podczas partii trudno poczuć prawdziwe napięcie — brak większych decyzji strategicznych sprawia, że rozgrywka biegnie swoim rytmem bez większych zwrotów akcji. Po kilku minutach większość graczy zaczyna się po prostu modlić o dobre kart, zamiast planować własne ruchy. Pozycja ta nie angażuje umysłu ani emocji, a jedynym „zaskoczeniem” jest to, jak szybko można się znudzić. Spór o Bór to gra, która wygląda jak sympatyczna, szybka dwuosobówka, ale w praktyce bywa płytka, przewidywalna i mało angażująca. Choć zasady są proste, a rozgrywki krótkie, to brakuje tutaj emocji, głębi i rzeczywistego wyboru taktycznego — a powtarzalność rozgrywki sprawia, że nawet jeden wieczór z tą grą może wydawać się za długi. 4/10