Orzeszki ze ścieżki to dosyć lekka, rodzinna gra. Polega na dobieraniu różnych kart i tworzeniu ścieżek w tak aby zebrać jak najwięcej przysmaków. W trakcie gry możemy powiększać kryjówki naszym zwierzętom i zapewniać im wodę, która zapewni dodatkowe punkty. W ten tytuł grało mi się całkiem przyjemnie i nie miałem odczucia nudy jak to czasem bywa przy lekkich grach dla początkujących. Polecam do wspólnych rozgrywek z dziećmi. Dodam tylko że w grę grałem z dziećmi w wieku 6-7 lat i sobie radziły, chodź troszkę trzeba było im podpowiadać.

Z orzeszków to uświadczymy jedynie kilka żołędzi, za to ścieżek jest tu bardzo dużo. Bardzo prosta wykładaneczka, ale nie z tych totalnie infantylnych. Jest tu coś do pomyślenia i zdecydowania. Z dziećmi zażre na 100%. Powinny w niej dostrzec głębie, a i jest tu na czym zawiesić oko, bo gra jest bardzo ładnie zilustrowana. Dla bardziej zaawansowanych graczy jedynie w formie głębokiego oddechu dla tkanki mózgowej pomiędzy dwoma molochami.

Orzeszki ze ścieżki mają bardzo łatwe zasady i krótki czas rozgrywki. Przy czym dają całkiem sporo momentów do pomyślunku. Podoba mi się oprawa graficzna, choć większość ilustracji na kartach to korony drzew i ścieżki. Jednak tworzą one spójną, jednolitą całość. Pośrednią interakcję z graczami jest dobrym pomysłem. Niby każdy buduje swoją krainę, jednak karty, z których wybieramy, nie są odnawiane, kto pierwszy, ten lepszy i to, z czym zostaną inni, to już ich sprawa. Muszą sobie radzić. Proste rozwiązanie, ale świetnie wpływa na rozgrywkę. Gra ma wszystkie cechy, które powinien posiadać dobry, rodzinny tytuł. Mimo tego nie widzę na nią miejsca w kolekcji. Orzeszki ze ścieżki niczym mnie nie zaskoczyły. Dobry tytuł, któremu nie mam zbyt wiele to zarzucenia, ale po prostu nie czuję potrzeby grania w tę karciankę. ~ Kasia