Jenga to absolutna klasyka „dotknij tylko delikatnie, nic się nie zawali… o, już leży”. Drewniana wieża z klocków, którą najpierw skrupulatnie ustawiasz, a potem na zmianę rozbebeszasz, próbując wyciągnąć jeden klocek tak, żeby całość dalej stała. Zasady są tak proste, że da się je wytłumaczyć w jednym zdaniu, więc każda ekipa ogarnie ją w sekundę. W praktyce wygląda to tak, że pierwsze tury są jeszcze w miarę spokojne, a potem przy każdej próbie wyjęcia klocka ktoś nagle wstrzymuje oddech, druga osoba komentuje z boku, a wieża buja się jak statek na sztormie. Im wyżej, tym śmieszniej i bardziej nerwowo – szczególnie gdy grasz na małym stoliku albo z kimś, kto ma permanentnie trzęsące się ręce. Lubię Jengę za to, że działa praktycznie w każdej grupie i sytuacji: rodzinnie, imprezowo, z dziećmi i z dorosłymi, także z osobami totalnie „nieplanszówkowymi”. To bardziej fizyczna zabawa i pretekst do śmiechu niż gra do liczenia punktów. Trzeba się tylko pogodzić z tym, że po kilku partiach klocki żyją własnym życiem (wypaczenia, luz) i że to raczej tytuł „na chwilę”, a nie coś, do czego siadasz, żeby taktycznie planować wieczór.