Każdy gracz ma rękę z kartami obrazkowymi, wybiera jedną kartę i podaje do niej wskazówkę – może być to słowo, zdanie, cytat, fragment piosenki itp., pozostali gracze wybierają spośród swoich kart taką, która ich zdaniem najlepiej pasuje do tej wskazówki, i oddają ją zakrytą. Wszystkie wybrane karty są tasowane i odkrywane. Gracze głosują, którą kartę uważają za tę pierwotną, a punkty są przydzielane w zależności od tego, jak wielu graczy odgadło kartę. Świetnie sprawdza się jeśli lubi się grę w skojarzenia, abstrakcję, interpretację obrazów. Niestety przy większej liczbie graczy gra nieco przeciąga się (czas głosowania, interpretacji, zastanawiania się), jeśli gracze są mało kreatywni lub mało “w nastroju” do zabawy skojarzeniami, gra może być mniej satysfakcjonująca. Podsumowując: Dixit: Odyseja to nie jest zła gra — świetnie sprawdzi się na imprezach czy w większym gronie, szczególnie jeśli trafi się na osoby z wyobraźnią, które lubią zabawy ze skojarzeniami i abstrakcyjnym myśleniem. To właśnie one potrafią nadać rozgrywce lekkości i przyjemnego klimatu. Miałam okazję zagrać dzięki Poczcie Planszówkowej i cieszę się, że mogłam ją przetestować — często przewijała mi się w grupach czy ofertach i byłam jej ciekawa. Teraz wiem, że to raczej nie tytuł do mojej kolekcji, ale fajnie było przekonać się o tym na własnej skórze.