Uwielbiam tę grę, bo ma to co najbardziej lubię w planszówkach, czyli budowanie talii oraz draf kart, które również zawierają easter eggi z popkultury, czyli takie małe smaczki, które możemy rozpoznać podczas rozgrywki. W porównaniu z Brzdękiem Nie drażnij Smoka, ta wersja w Kosmosie jest bardziej dopracowana, przez co wolę tę edycję - bo tutaj nie wystarczy jak najszybciej dotrzeć do skarbu, trzeba nieco pokombinować. To co też lubię w Brzdęku, to ten dreszczyk emocji, czy zdążę dotrzeć do kapsuły ratunkowej, czy też gdzieś zginę po drodze. Przyjemnie jest już skończyć grę przed innymi graczami i dociągać kosteczki z woreczka, by zadać im rany, a najlepiej ich uśmiercić. :D Zasady gry nie są mocno skomplikowane, udało mi się je wytłumaczyć osobom, które na co dzień nie mają do czynienia z planszówkami. Sama gra bardzo dobrze wygląda, więc nada się również na prezent.

Dość prosta gra, w której musimy przemierzyć prosty labiryncik na planszy od punktu A do punktu B i w sumie z powrotem, po drodze zahaczając o pomieszczenia z rynkiem lub wymaganymi przedmiotami (nie ma ich za wiele), a w większości to po prostu liczyć na karty butów, jak w Wyprawa do El Dorado, by prześcignąć w tym wyścigu na karty przeciwników. Zaś owe karty dobieramy z rynku pięciu stale dostępnych kart, tak więc jeśli wszyscy grający znają grę, liczą przede wszystkim na karty, I tyle. Nieciekawe grafiki, brak klimatu, nudne zasady prawie bez dramatyzmu (głównie wzrastająca pula wskaźników "brzdęku"), powtarzalność schematu co rundę, niska regrywalność, ciągle ten sam labirynt z niewielkimi modyfikacjami. Pomieszczenia w owym prostym statku-labiryncie w większości to przechadzajki i nic w nich nie ma, zaś wrogowie są obliczalni, dostępni z każdego miejsca, tak jakby przemieszczali się jak jakieś duchy za graczami po to, by zostać zaatakowanymi w dogodnym dla gracza momencie, tj. czekają sobie na stole poza planszą jak jacyś statyści-nagrody do utłuczenia albo kurczaki w klatce. Jest to więc głównie wyścig na podbierane sobie na rynku kart, a kto zrobi to najszczęśliwiej, wygra. Praktycznie brak interakcji mimo, że przemieszczamy się po tej samej planszy - może przydałoby się przynajmniej dodać zakładanie pułapek na innych graczy, lub wchodzenie z interakcję z wrogami? Gra na tyle pozbawiona dodatkowej mechaniki, że wydaje się niepełnowartościowym produktem. Jeśli ktoś lubi gry w stylu kosmicznego chińczyka na planszy udającej, że jest czymś więcej, to można zagrać z dziećmi w wyścig w kosmosie, a jeśli nie, to nie ufałbym entuzjastycznym opiniom.