Kunszt - Secesyjne piękno na stole

Instrukcja jest napisana bardzo dobrze. Zasady są krótkie i łatwe do przyswojenia, a po kilku pierwszych ruchach wszystko staje się intuicyjne. Na plus wypada przygotowany arkusz ze skrótem zasad, który ułatwia szybki powrót do gry po dłuższej przerwie.

Rozgrywka opiera się przede wszystkim na zbieraniu kolorowych kafli materiałów i wykorzystywaniu ich do wykonywania wzorów. W swojej turze używamy jednej karty rzemieślniczek, która określa sposób pobrania materiałów z planszy. Każdy z pięciu typów kart pozwala zabierać kafle w innym układzie, więc już samo planowanie ruchu ma tutaj spore znaczenie.

Na początku dysponujemy jedynie uczennicami, które pozwalają dobrać po dwa kafle. W trakcie gry możemy jednak zdobywać ich lepsze wersje, czyli czeladniczki i mistrzynie, które pozwalają dobrać więcej kafli. Aby to zrobić, musimy wykonać odpowiednią liczbę wzorów przypisanych do danego rodzaju rzemiosła. Dzięki temu z czasem nasze możliwości stają się coraz większe i możemy pobierać materiały w znacznie korzystniejszy sposób.

Kiedy zgromadzimy odpowiednie materiały, możemy kupić kartę wzorów. To właśnie one są podstawowym źródłem punktów zwycięstwa. Zazwyczaj im więcej materiałów potrzeba do wykonania danego wzoru, tym więcej punktów za niego otrzymujemy, więc cały czas trzeba decydować, czy realizować mniejsze cele od razu, czy poczekać na bardziej wartościowe.

Bardzo podobało mi się też to, że każdy zabrany kafelek może mocno wpłynąć na plany pozostałych graczy. Trzeba cały czas obserwować, jakie materiały zbierają inni i przewidywać, co będą chcieli zrobić w swojej turze. Czasami bardziej opłaca się zabrać konkretny kafelek tylko po to, żeby komuś utrudnić wykonanie wzoru albo zablokować możliwość pobrania odpowiednich materiałów ze względu na układ jego kart rzemieślniczek. Dzięki temu, mimo że jest to gra abstrakcyjna, interakcja między graczami może być naprawdę odczuwalna, w zależności od tego, z kim siadamy do stołu.

Ciekawym elementem są również karty inspiracji. Zdobywamy je w momencie, gdy zabierzemy z planszy ostatni kafel materiału w kolorze przypisanym do danej karty. Początkowo wydawało mi się, że będą po prostu miłym dodatkiem i źródłem dodatkowych umiejętności. Po kilku partiach zauważyłam jednak, że to właśnie one bardzo często decydowały o końcowym wyniku. Warto więc zwracać na nie uwagę już od pierwszych tur i odpowiednio planować, kiedy przejąć konkretną kartę.

Gra kończy się w momencie, gdy któryś z graczy osiągnie co najmniej 20 punktów. Dogrywamy wtedy bieżącą rundę, a następnie doliczamy dodatkowe punkty za zdobyte uczennice, czeladniczki, mistrzynie oraz karty inspiracji. Często właśnie na tym etapie wynik potrafi się jeszcze mocno zmienić.

Grałam w każdym składzie i bardzo dobrze bawiłam się w każdym z nich. Rozgrywka na dwóch graczy jest bardziej przewidywalna i przypomina trochę pojedynek szachowy, bo łatwiej kontrolować sytuację na planszy i planować kilka ruchów do przodu. Przy większej liczbie graczy pojawia się natomiast więcej nieprzewidywalności. Trudniej przewidzieć, jakie kafelki pozostaną dostępne, ale dzięki temu rywalizacja o planszę robi się jeszcze ciekawsza.

Mam jednak jedno zastrzeżenie. Jedna z uczennic, ta z ceramiką, wydaje mi się nieco słabsza przy dwóch graczach. Jej układ pobierania materiałów od początku daje mniej możliwości niż pozostałe, przez co osoba rozpoczynająca z tą kartą ma według mnie trochę trudniejszy start i musi szybciej kombinować jak tu zdobyć inną uczennicę.

Partie są dość krótkie i zwykle zamykają się w około 30–45 minutach. To wystarczająco długo, żeby pojawiło się trochę kombinowania, ale jednocześnie gra nie zdąży się dłużyć.

Różne układy kafelków oraz losowość pojawiania się kart wzorów i inspiracji sprawiają, że kolejne partie nie wyglądają identycznie. Natomiast nie jest to może ogromna różnorodność, ale spokojnie wystarcza, żebym chętnie wracała do tej gry od czasu do czasu.

Wykonanie zdecydowanie należy do największych atutów Kunsztu. Gra prezentuje się naprawdę elegancko. Ilustracje, kafelki i pozostałe komponenty świetnie do siebie pasują i sprawiają, że całość wygląda bardzo estetycznie. Bardzo podoba mi się również inspiracja secesją, która nadaje grze wyjątkowego charakteru. 

To jedna z tych gier, które świetnie nadają się na prezent, bo od razu robią bardzo dobre pierwsze wrażenie. Muszę jednak przyznać, że zaskoczyła mnie cena. Spodziewałam się raczej okolic 120–130 zł, tymczasem najtańsze oferty przekraczają 160 zł.

Kunszt bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Spodziewałam się po prostu poprawnej gry abstrakcyjnej z ładną oprawą, a dostałam tytuł, który przez całą partię zmusza do planowania i obserwowania ruchów przeciwników. Najbardziej spodobało mi się to, jak duży wpływ na rozgrywkę mają decyzje wszystkich graczy. Często jeden zabrany kafelek potrafi całkowicie zmienić czyjeś plany albo skutecznie zablokować wykonanie wzoru. Do tego dochodzi prosty, ale satysfakcjonujący rozwój rzemieślniczek oraz ciągłe podejmowanie decyzji, czy skupić się na punktowaniu, czy może pokrzyżować plany rywalom.

Jeśli lubicie eleganckie gry abstrakcyjne z prostymi zasadami, ale sporą ilością planowania i interakcji wynikającej z decyzji graczy, to Kunszt zdecydowanie warto mieć na oku. Dla mnie to jedna z przyjemniejszych abstrakcyjnych gier, w jakie miałam okazję zagrać w ostatnim czasie.

/Patrycja