Gry z budowaniem talii

Klasyk autorstwa Dr. Knizii. Rewelacyjny deckbuilingowy wyścig będący świetnym wprowadzeniem do tej mechaniki dla mniej ogranych osób. Nie wyklucza to jednak dobrej zabawy bardziej doświadczonych osób. Duża liczba kart i elementów zapewnia sporo regrywalność samej gry podstawowej, a przecież mamy już na rynku kilka rewelacyjnych dodatków  oraz niedawno wydane Złote Świątynię, czyli nową, samodzielną grę z serii. Fakt, że tak fantastyczną grę da się kupić za mniej niż 100 zł tworzy z niej prezent idealny dla każdej planszówkowej rodziny.

Chyba najświeższa pozycja w tym poradniku i kawał naprawdę ciekawego i pięknego euro. Mnogość mechanik z bardzo fajnie wykorzystanym deckbuildingiem na czele, dość angażujący gameplay i świetnie rozwiązane zarządzanie zasobami – oto Herbaciany Ogród w praktyce. Gra, która tematycznie powinna trafić prosto w serduszko każdego herbaciarza na pewno spodoba się też niejednemu eurograczowi. Oprócz kart jest plansza z torami, a’la rondlem, są też i budyneczki i pracownicy, no ogólnie pełne euro-bingo.  Nie polecałbym jej jednak osobom zupełnie “zielonym” (hehe, wiecie, jak herbata), bo zwłaszcza przy pierwszym podejściu może wydać się nieintuicyjna i zbyt złożona, chociaż jak już wszystko w głowie kliknie, to robi się całkiem płynnie i naprawdę przyjemnie.

Dwie niemalże identyczne gry różniące się tylko zaimplementowanymi frakcjami. Jedno pudełko zaś dostarcza ich aż osiem, co daje całkiem sporo możliwości i regrywalności. Imperium to rewelacyjna karcianka dla tych, którzy lubią pobawić się solo, bo wariant dla pojedynczego gracza opracował David Turczi i uwierzcie mi, jest naprawdę dobry! Samej gry jednak nie polecam początkującym bo nie dosyć, że nie jest za lekka, to niestety bywa również mało intuicyjna. Jednak na pewno pozycje te warto sprezentować każdemu amatorowi deckbuildingów.

Z całą świadomością umieszczam tutaj tę starszą, pierwszą edycję zamiast Powstania. Przede wszystkim – jest tańsza, a po prostu nic jej nie brakuje, to świetna gra i jedna z moich absolutnie ulubionych. Po drugie jestem przekorny z natury. Po trzecie trochę mnie oburza pomysł wydania nowej edycji wcale nie starej gry, która też nie posiada jakichś spektakularnych zmian, ale za to jest droższa. Wracając jednak do samej gry – jest to genialne połączenie deckbuildingu z mechaniką worker placement, które ubrano w świetne ilustracje (serio, mi się ta gra bardzo podoba wizualnie) i dla fana Diuny chyba nie znajdzie się nic lepszego. No przynajmniej nie w tym przedziale cenowym. Ja jestem oczarowany od pierwszej partii, już sama gra podstawowa zapewnia sporą regrywalność i działa znakomicie, a dodatki świetnie ją rozszerzają, nie tracąc przy tym w ogóle ducha gry. Ogromnie emocjonujący wyścig po punkty, który doskonale oddaje klimat powieści.

Jeżeli znacie kogoś, kto kocha Bridgertonów albo Downtown Abbey, to właśnie znaleźliście dla tej osoby doskonały prezent. Wszystko jest w tytule! Sam przecież tego nie wymyśliłem. Obsesje to gra, w której, jako głowa jednego z szanowanych rodów, trzeba rozbudować rodzinną rezydencję i organizować przyjęcia. To partyjka w karty czy tenisa, to spacer po oranżerii albo popołudniowa herbatka w towarzystwie innych czlonków socjety. Ale czego się nie robi dla prestiżu! Stawką zresztą jest nie byle co, bo romans członka rodziny z którymś z bogatych Fairchildów. Brzmi super, co? Mnie tematyka kupiła od razu, a że to poniekąd deckbuilding to już wiedziałem, że muszę zagrać. No i zagrałem i teraz mogę z czystym sumieniem polecić i to tak naprawdę każdemu! Mechanicznie gra jest stosunkowo nietrudna i naprawdę przyjemna. Łączy budowanie talii z budowaniem tableau będącym pulą akcji i działa to super.

Moja ulubiona gra zeszłego roku. Mięsiste euro, które może nie wywraca mózgu na drugą stronę, ale potrafi być wymagającym wyzwaniem. Kilka różnych mechanik, w tym mój ulubiony deckbuilding, kilka plansz i planszetek, mnóstwo elementów, żetonów, kart, a jednak wszystko niesamowicie płynne. To, jak ta gra się niesamowicie zazębia, ile tu jest synergii i jak mechaniki współpracują ze sobą powinno być wzorem dla wielu twórców. Revive pod tym względem to absolutna topka. Chociaż boli mnie tu trochę ten dziwny temat postapo, to na dłuższą metę nie ma znaczenia. Mechanicznie to jest prawdziwe złoto i jeżeli tylko macie kogoś, kto  uwielbia złożone tytuły, to prawdopodobnie będzie zachwycony. Tym bardziej, że to nie jest gra trudna. 4 możliwe akcje, wcale nie tak dużo zasad. Wszystko sprowadza się do fenomenalnie zazębionych mechanizmów, które dają pole do satysfakcjonujących kombosów.